?

نام انگلیسی:  Golestan national park     نام فارسی :  پارک ملی گلستان

منطقه حفاظت شده?‌ پارک ملى، گلستان

این پارک در 19 مرداد ماه 1336 به نام منطقه حفاظت شده آلمه و یشکى تحت حفاظت قرار گرفت. در 23 بهمن 1340 با همان مساحت اولیه (890‚91 هکتار) به منطقه حفاظت شده آلمه موسوم گردید و در شهریور ماه سال 1342 عنوان پارک ملى و در سال 1343 نام پارک وحش را به خود اختصاص داد. بعد از تغییر نام سازمان شکاربانى و نظارت بر صید به سازمان حفاظت محیط زیست در شهریورماه 1350، منطقه‌اى در شرق این پارک به نام قرخت با مساحت 000‚34 هکتار به عنوان منطقه حفاظت شده به آن الحاق و در سال 1355 هر دو منطقه در یکدیگرادغام گردیدند و در مجموع با مساحت 895‚125 هکتار، پارک ملى گلستان را تشکیل دادند که بعد از پیروزى انقلاب اسلامى در بهمن 1357، طى بررسى‌هاى مجدد و در نظر گرفتن مسائل اجتماعى و نیاز اهالى اطراف منطقه، مساحت آن به 890‚91 هکتار تقلیل یافت.

از نظر توپوگرافى، این پارک بى‌نظیر از صخره‌هاى مرتفع آهکى تا تپه‌ماهورهائى با شیب و فراز کم تشکیل گردیده و از نظر اقلیمى بین دریاى خزر و مناطق خشک شرقى قرار گرفته است، و به همین لحاظ اقلیم‌هاى متفاوت از نواحى بسیار مرطوب تا قسمت‌هاى نیمه‌‌خشک را در بر مى‌گیرد. نزولات آسمانى در این پارک برحسب منطقه متفاوت و میزان آن بین 1000 میلى‌متر تا کم‌تر از 200 میلى‌متر در سال متغیر است.

درجه حرارت آن از 25- درجه تا 35+ درجه سانتى‌گراد برحسب ماه‌هاى مختلف متفاوت است. شرایط طبیعى پارک موجب به وجود آمدن زیستگاه‌‌هاى مناسبى براى زندگى پستانداران وحشى شده و گوناگونى این جانوران را نیز تشدید کرده است. مناطق جنگلى این پارک را گونه‌‌هائى مانند مرال (گاو کوهى، بزرگ‌ترین گوزن ایران) و شوکا جلوه‌اى خاص بخشیده‌اند. در نواحى استپى نیز حیوانات مختلفى مانند آهو، قوچ و میش، کل و بز و یوزپلنگ زندگى مى‌کنند.

پلنگ، گراز، خرس قهوه‌اى، ‌ گرگ، شغال، ‌ گربه پالاس و گربه جنگلى (و نیز گونه‌هاى متعددى از پستانداران کوچک) نیز از جانورانى هستند که در اکثر نواحى این پارک یافت مى‌شوند. گفته مى‌شود که ببر نیز در پارک وجود دارد. از میان جمعیت پستانداران بزرگ وحشى این پارک، ‌ قوچ و میش بیش‌‌ترین تعداد را دارند.

تنوع گونه‌هاى پرندگان این پارک نیز به بیش از 150 گونه پرنده وحشى مى‌رسد. حدود 48 نوع پرنده در فصل بهار و تابستان در منطقه یافت شده و 62 گونه نیز بومى پارک مى‌باشند. به این ترتیب حدود 110 نوع پرنده در این پارک زاد و ولد مى‌کنند. علاوه بر این، 21 نوع پرنده دیگر نیز در زمستان‌ها مشاهده شده و 19 گونه دیگر نیز در مسیر مهاجرت خود در این پارک توقفى کوتاه مى‌کنند. سار صورتى، شاهین بحرى و بال لاکى از این دسته‌اند.

از انواع پرندگان قابل شکار این پارک به قرقاول، کبک، تیهو، زنگوله بال، کوکر سینه سیاه، ابیا و بلدرچین مى‌توان اشاره کرد که ابیا و بلدرچین مهاجر و بقیه بومى منطقه مى‌باشند. از پرندگان شکارى و لاشخورهائى که از سایر جانوران تغذیه نموده و در سرتاسر سال در پارک مشاهده مى‌شوند، مى‌توان به قرقى، دلیجه، سار، کپه، دال ساه، عقاب دریائى دم سفید، طرلان و بالابان اشاره کرد. این پرندگان در کنترل جمعیت انواع جانورى، بهداشت محیط و حفظ سلامت انواع جانوران دیگر نقشى حیاتى دارند. پارک ملى گلستان زیستگاه بسیارى از پرندگان و گنجشکان زیبا و آوازه‌خوان مانند دارکوب سیاه، ‌ بلبل، توکاى باغى، انواع سهره‌ها، سسک‌ها، زرده پره‌ها، مگس‌گیرها، زنبور خورک‌ها و دم سرخم‌ها مى‌باشد. این گروه از پرندگان نقش بسیار مهمى در کنترل آفات نباتى ایفا مى‌کنند.

پارک ملى گلستان بین دو حوزه نیمه نم پسند و نیمه خشکى پسند قرار دارد و به تدریج در حرکت به طرف شرق، سیماى طبیعى آن به حالت استپیک تغییر پیدا مى‌‌کند، به همین جهت عناصر گیاهى نواحى سه گانه? فوق را مى‌توان در پارک مشاهده نمود. تنوع و رنگارنگى یاهان این پارک چنان مناظر زیبائى را به وجود آورده است که نظیر آن را در کم‌تر جائى از این سرزمین مى‌‌توان دید. توسکاى قشلاقى، کلهو، انجیر، توت، ملج، داغداغان، ازگیل، ولیک، زالزالک، سیامتو، ‌ گوجه وحشى، شیرخشت، دغدغک، گردو، تمشک، انار وحشى، ‌ گلابى وحشى و ... از گونه‌هاى مختلف گیاهى پارک محسوب مى‌شوند. در کف جنگل گونه‌هاى بى‌شمارى نظیر سرخس‌ها، متامتى و ... پراکنده‌اند. در نواحى خشک‌تر درختچه‌هاى زرشک، تغ، گز، کاروان‌کش‌، بوته‌هاى کلاه میر حسن، ‌ گون، گدار، چوبک، درمنه، خارشتر و سایر گونه‌هاى استپى یافت مى‌شود. در نواحى مرتفع گونه?‌ ارس نیز به طور پراکنده دیده مى‌شود.

پارک ملى گلستان مى‌تواند مورد بازدید و گذران اوقات فراغت عموم مردم به ویژه مسافران عبورى در مسیر جاده تهران - مشهد قرار گیرد. پارکینگ‌ها و کمپینگ‌هایى جهت استراحت و اقامت شبانه در این پارک ایجاد شده است که برخى از آنان مدت‌هاست مورد بهره‌بردارى قرار مى‌گیرد. از آن جمله مى‌‌توان پارکینگ‌هاى تنگ‌‌راه، گلستان و آبشار را نام برد که امکان دسترسى به آن‌ها آسان و نیز از برخى جنبه‌هاى اساسى تفرجگاهى مانند ملاحظه مناظر زیبا و بدیع، بهره‌گیرى از هواى پاک و لطیف، ‌ امکان مشاهده انواع پرندگان و سایر جانوران حائز اهمیت است. این پارکینگ‌ها حداقل وسائل و تجهیزات تفرجگاهى از قبیل میز و نیمکت، اجاق، زباله‌دانى و سرویس‌هاى بهداشتى را دارند. ضمناً کمپینگى جهت اقامت شبانه در دست تهیه است که پس از تکمیل مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ساختمانى به منظور ارائه اطلاعات، نمایش فیلم‌ها و اسلایدهاى مربوط به منطقه و نیز بیان مسائل زیست محیطى که خود عامل مؤثرى در ارتقاء سطح فرهنگ زیست محیطى بازدیدکنندگان به حساب مى‌آید، ایجاد گردیده است.

با توجه به طبیعت زیبا و جذاب این پارک نمى‌توان بازدید نقاط خاصى از آن را توصیه نمود، بلکه مشاهده آن در صورت امکان حداقل براى یکبار به علاقمندان توصیه مى‌شود. البته در محل پارک، مأمورین سازمان حفاظت محیط زیست جهت ارائه اطلاعات و راهنمایى‌هاى لازم در خدمت هم‌‌میهنان عزیز و جهانگردان هستند.

حیات وحش  

یک‌هشتم گونه‌های گیاهی، یک‌سوم گونه‌های پرندگان و بیش از 50 درصد از گونه‌های پستانداران کشور در این پارک زندگی می‌کنند.

69 گونه پستاندار وابسته به 6 راسته، 21 خانواده و 50 سرده در پارک ملی گلستان شناسایی شده‌است. پلنگ و خرس قهوه‌ای از گوشت‌خواران بزرگ پارک ملی هستند. سمور جنگلی از گوشتخوارانی است که احتمالاً فقط در پارک ملی گلستان زندگی می‌کند و بر ارزش ژنتیکی پارک افزوده‌است. دیگر پستانداران مهم ساکن این جنگل شامل مرال، شوکا، گراز، گربه جنگلی، تشی، آهوی ایرانی، گوسفند وحشی (‌قوچ و میش)، گرگ، روباه، روباه ترکمنی و بز کوهی (کل و بز) می‌شود. از راسته خفاش‌ها تاکنون 18 گونه در این پارک شناسایی شده‌است.

این منطقه از بهترین زیست‌گاه‌های گوسفند وحشی اوریال بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین زیرگونه? گوسفند وحشی ایران است و یکی از خالص‌ترین جمعیت‌های قوچ و میش اوریال را در خود جای داده‌است. جمعیت این حیوان در جنگل گلستان در دهه 1350 حدود 150 هزار رأس برآورد شده‌بود که معادل نزدیک به سه‌چهارم کل جمعیت گوسفندان وحشی اوریال دنیا می‌شد.^[3]

149 گونه پرنده متعلق به 15 راسته، 42 تیره و 89 سرده در پارک ملی گلستان شناسایی شده‌است که از این تعداد پرنده 48 نوع در فصل بهار و تابستان در منطقه مشاهده می‌شود و 62 گونه بومی پارک ملی هستند. مهمترین این پرندگان شامل قرقاول، کبک، تیهو، جغد خال‌دار، زنگوله‌بال، کوکر سینه سیاه، ابیا، بلدرچین، قرقی، دلیجه، سارگپه پابلند، ‌سارگپه، عقاب دوبرار، دال سیاه، دال، عقاب دریایی دم‌سفید، بالابان، هما، دارکوب سیاه، بلبل، توکای باغی، سهره‌ها، زردپره‌ها، ‌مگس‌گیرها، زنبورک‌ها و دم‌سرخ‌ها می‌شوند.

گیاهان اصلی پارک بدلیل وجود اقلیم‌های مختلف متنوع است. مهمترین گونه‌های گیاهی شامل بلوط، بلند مازو، ممرز، انجیلی، افرا، نمدار، خرمندی (از خانواده? آبنوس)، زبان گنجشک، پلت، شیردار، کرکو، آزاد، اوری، توسکا، شیردار، بارانک، انجیر، توت، ملچ، داغداغان، ازگیل، ولیک، زالزالک، سیاه تلو، گوجه وحشی، شیر خشت، گردو، تمشک، ‌انار وحشی، ‌گلابی وحشی، زرشک، تاغ، گز، پرند، کاروان‌کش، کلاه میرحسن، گون، چوبک، درمنه، خار شتر و ارس می‌شود.

از مجموع جانوران موجود در این جنگل 19 گونه در خطر انقراض است که هما، بالابان، گیلان‌شاه خال‌دار و روباه ترکمنی از جمله آن‌هاست. مرال، شوکا، کل و بز، و قوچ و میش هم از جمله گونه‌هایی اند که بیشتر مورد شکار غیرمجاز قرار می‌گیرند.

پارک ملی گلستان یا جنگل گلستان منطقه? حفاظت شده‌ای در شرق استان گلستان و غرب استان خراسان شمالی است. پارک گلستان، قدیمی‌ترین پارک ملی ثبت شده در کشور ایران و پناهگاهی کم‌نظیر برای حیات‌وحش است که 1350 گونه? گیاهی و 302 گونه? جانوری، از جمله نیمی از گونه‌های پستانداران ایران را در حدود 900 کیلومتر مربع مساحت خود جای داده‌است.

این جنگل در 19 مرداد 1336 به نام «منطقه حفاظت شده آلمه وایشکی» تحت حفاظت کانون شکار قرار گرفت، در شهریور 1342 به «پارک محمدرضا شاه» تغییر نام داد، در 22 فروردین 1343 «پارک وحش» نامیده شد. در شهریور 1350 محدوده‌ای در شرق پارک به نام «قرخود» با وسعت 34 هزار هکتار به آن الحاق شد و در 1353 عنوان پارک وحش به «پارک ملی» تغییر داده شد. در سال 1354 اولین پارک ملی ایران شد که در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان یکی از 50 ذخیره‌گاه زیست‌محیطی کره زمین به ثبت رسیده‌است.^[1] بعد از پیروزی انقلاب در بهمن 1357 دو منطقه قرخود و آلمه مجدداً از یکدیگر جدا شدند و پارک فعلی به «پارک ملی گلستان» تغییر نام داد.

اصلی‌ترین مسیر ارتباطی شمال کشور و استان خراسان (و یکی از محورهای ارتباطی تهران-مشهد) از این جنگل می‌گذرد. این جاده دقیقاً در طولانی‌ترین و گودترین دره این منطقه کوهستانی احداث شده‌است که از روستای تنگراه در غرب پارک ملی آغاز شده و تا روستای دشت مماس با حد جنوبی پارک به سمت بجنورد امتداد می‌یابد. رودخانه مادرسو (دوغ) در این دره جریان دارد که نهایتاً به گرگان‌رود می‌ریزد. کمتر از یک‌چهارم پارک در جنوب جاده قرار می‌گیرد که از تنگه تا قریه دشت حدود 20 هزار هکتار را شامل می‌شود و بقیه در قسمت شمالی است.

یکی از مهمترین خطرات زیست‌محیطی جنگل گلستان وجود این جاده و حجم بالای تردد در آن است. آمار کشته شدن پستانداران پارک ملی گلستان در این جاده بسیار بالا است. تنها در سال 1384 بیش از 130 گونه حیوان و حدود 60 جغد در برخورد با ماشین‌ها قربانی شدند. در سیل مهیب مرداد 1380 در منطقه بسیاری از کشته‌شدگان (247 جسد انسان کشف شد) از مسافران این جاده بودند. در سال‌های 81، 82 و 83 نیز سیل‌های دیگری تلفات و خسارات‌های زیادی را بر این جاده وارد کرد. سیل‌های متوالی علاوه بر تلفات انسانی و حیوانی و خسارات مالی به نابودی بخش‌هایی از جنگل نیز منجر شد.

از سال 1350 تاکنون گهگاه اعلام شده و حتی در دولت نیز به تصویب رسیده که این جاده به یک مسیر توریستی تبدیل شود و جاده? اصلی تهران-شمال-مشهد به مسیر کلاله - چهار داغ – گلی‌داغ - اسلام‌آباد - آشخانه منتقل شود.

در داخل پارک 12 پاسگاه محیط بانی وجود دارد که 4 پاسگاه به دلیل کمبود نیرو غیر فعال اند. کل کادر پارک 53 نفر است که از این تعداد 32 نفر تنها مأمور اجرایی هستند و در هر شیفت حداکثر 20 نیرو از پارک حفاظت می‌کند.

گلستان، بزرگترین پارک طبیعی ایران است. مساحت آن در برخی منابع بیش از 91 هزار هکتار^[2] و در برخی منابع 87402 هکتار ذکر شده‌است. محیط پارک حدود 198 کیلومتر است. حد غربی پارک ملی گلستان از روستای تنگراه در استان گلستان شروع می‌شود و حد شرقی آن در روستای رباط قره‌بیل واقع در استان خراسان شمالی پایان می‌یابد. بیشتر پارک در استان گلستان، حدود 34 درصد آن در استان خراسان شمالی و بخش ناچیزی نیز در استان سمنان قرار دارد.

اختلاف ارتفاع در پارک حدود 2000 متر است (از 2411 متر تا 400 متر از سطح دریا) که همین طیف ارتفاعی تنوع زیستگاه‌ها و ریزبوم‌های متعددی را ایجاد کرده‌است. میانگین بارندگی در مناطق مختلف این جنگل هم از حدود 700 میلیمتر تا 150 میلیمتر در سال متغیر است.

آبشار آق سو و آبشار جنگل گلستان با ارتفاع 70 متر و آب‌دهی 30 لیتر بر ثانیه از آبشارهای معروف این پارک‌اند.

همچنین در این پارک رودخانه‌های متعددی جریان دارد و بیش از 21 دهنه چشمه در آن شناسایی شده‌است که مهمترین آنان را می‌توان رودخانه مادرسو، زاو، قرتو، چشمه‌های گلشن، گلستان، جانو، سردارخانه، دوشان، آق سو، کرکولی نام برد.

از مهمترین کوه‌ها و دره‌های این بوستان می‌توان به ارتفاعات قره قون، تنگه گل، شاخا، یکه قدم، المه، قره قاشلی، قوفی قورچی و دره‌های آلمه، آنسر، قرغون، آق سو، آلی دالی، آدنس، جمشیدآباد، قزقلعه، آلوباغ و خشک اشاره کرد.

سلام دوستان در جایی که فعلا من هستم راسو سانان و خدنگ ها بسیارند و از انجایی که جانوران از نظر سازمان محیط زیست استان گلستان حفاظت شده به حساب می ایند من مجبورم از شکار انها گذشته و فقط تصاویرشان را برایتان به تصویر بکشم اما گاها هم که این جانوران را خارج از پارک ملی و یا در حال دزدی از لانه مرغها و کبوتر ها میبینیم درجا یک خال هندی میان فرقشان نقش میبنند و کشته میشوند تفنگ جدید من هاتسان رنجر پی اس پی یا گازی است که ظرب بسار وحشتناکی دارد و در صورت برخورد درجا میکشد اما یکی از معایب این سلاحها گران بود کپسول مورد استفاده انهانست و همچنین ظرب بسار شدیدی که از شصت ژول فراتر رفته و موجبات این را فراهم می اورد که سازمان اسلحه و مهمات کشوری برایش مجوز حمل صادر کند چون به راحتی یک جانور مثل روباه یا سگ و گرگ را میکشد گرچه کالیبر مورد استفاده من 177 یا 4.5 است اما باز هم بسیار خطرناک بوده و برد نسبتا بالایی دارد که در حدود صد متر برد مفید دارد و حدود چهارصد متر نیز پرتاب کامل تیر در حالت سی درجه بالاتر از سطح افق است یعنی کمی سر سلاح را بالا بگیریم امروز باز یک جانور عجیب مانند راسو دیدم که سمور هم نبود اما برخی دوستان گفتند که از دسته خدنگ سانان است اما بی شباهت به خدنگ بود اما بعد دانستم که دو نوع خدنگ داریم خدنگ کوچک و خدنگ بزرگ که این مورد خدنگ کوچک بوده که ما برای اولین بار زیارتشان کردیم و از دستمان زنده بیرون رفت در تصویر یک خدنگ کوچک را نشان میدهد به همراه چندین خدنگ بزرگ

این همان چیزی است که من دیده ام

و اما خدنگ بزرگ

شکار چی مار !

خدنگ ها شبیه سمور ها و موش ها هستند . آن ها به دلیل تر و فرز بودنشان، از معدود حیواناتی هستند کا از پس مار های سمی و خطرناک بر می آیند. برای گرفتن مار ، مو های بدنشان را سیخ می کنند و پس از مدتی دعوا و مقابله با آن ، با حرکتی سریع سر مار را به دهان می گیرند. موهای بلند روی تنشان مانند زره ای از نفوذ نیش های مار جلوگیری می کند. این خصوصیت باعث شده است که انسان آن هارا دست آموز کند و برای مبارزه با مار ها و عقرب ها از پستانداران بهره بگیرد.

زندگی جمعی

خدنگ ها معمولا در حفره هایی که در زمین ایجاد می کنند ، به سر می برند. این حفره ها نزدیک دیوار های خرابه ها و مناطق متروک حفر می شود ودر نتیجه لانه ها یشان را می توان  نزدیک مراکز انسانی یافت. خدنگ ها حیواناتی اجتماعی هستند . معمولا یک گروه خانوادگی نزدیک به هم زندگی کرده و لانه هایشان را کنار هم حفر می کنند . آن ها شب ها در لانه استراحت و روز ها فعالیت می کنند.

بازی با تخم پرندگان!

غذای مورد علاقه ی خدنگ ها، تخم پرندگان است. آن ها برای خوردن آن ها، ابتدا تخم را بین پا هایشان قرار می دهند. سپس با یک حرکت سریع آن را به طرف دیوار یا یک تکه سنگ بزرگ پرتاب می کنند. اگر دیوار یا یک تکه سنگی وجود نداشته باشد ، تخم را با دست هایشان می گیرند و به زمین می کوبند.

آفت کش !

در طبیعت خدنگ ها با تغذیه از موش ها، جوندگان و ..... به عنوان آفت کش ها ی طبیعی عمل می کنند . اگر تعداد برخی حیوانات از مقدار مشخصی بیش تر شود، به آفت تبدیل می شود. در طبیعت نظام های کنترلی وجود دارد که باعث متعادل نگه داشتن جمعیت این حیوانات می شود . با افزایش جمعیت انسان ها، نیاز به مواد غذایی هم افزایش یافت و فرایند های تامین غذا گسترده تر شد کشاورزان صنعتی به وجود آمد و برداشت بیش تر و سود بیش تر مطرح گردید. اما برداشت بیش تر محصول در صورتی امکان پذیر است که جمعیت برخی حشره ها یا جوندگانی که از این محصولات تغذیه می کنند، کنترل شود. در نتیجه ، سم های شیمیایی و آفت کش ها بیش تر شدند . اما این سم های شیمیایی، آسیب زیادی به محیط زیست وارد می کنند و انسان به این نتیجه رسید که باید از طبیعت کمک بگیرد. همین سبب در برخی مناطق دنیا مانند ، جاماییکا، کوبا و پور تو ریکو، که خدنگ وجود نداشت، آن ها را از آسیا بردند و در محیط رهه کردند تا جمعیت موش ها و مار ها ی سمی کنترل شود.

خویشاوندان خدنگ بزرگ

در ایران علاوه بر خدنگ بزرگ ، انواع خدنگ دیگر به نام خدنگ کوچک زندگی می کند. خدنگ کوچک جثه ای کوچک دارد و در اطراف چشم هایش لکه های قهوه ای رنگی وجود دارد. در رابطه با این جانور اطلاعات زیادی در دسترس نیست.

نقش خدنگ در طبیعت

خدنگ ها با تغذیه از جوندگان و پستانداران کوچک، در کنترل آفت ها نقش مهمی دارند.

منبع:فرهنگ نامه حیات وحش ایران

شنگ(سگ آبی،سمور،سمر آبی)
(ترکمنی:قوندوز،سوغندر)(ترکی :سوایتی)(کردی:تله آوی،سگ او)
مشخصات:جثه بزرگ و استوانه ای شکل،پوزه پهن با سبیل های بلند و کلفت،گوش ها و چشم های کوچک دارد،و لوله ای شکل است که درقاعده پهن و کلفت می شود.دست و پا کوتاه اندو در بین انگشتان پرده ای وجود دارد.موها نرم و انبوه،به رنگ قهوه ای تا قهوه ای متمایل به خاکستری،زیر چانه و گلو سفید است.
اندازه ها:طول سروتنه62تا83سانتی متر،دم36تا55سانتی متر،ارتفاع30سانتی متر،وزن5تا15کیلو گرم.
زیستگاه:اطراف رودخانه ها،نهرها،کانال های آبیاری،دریاچه ها،تالاب ها و استخرهای پرورش ماهی با پوشش گیاهی مناسب.
پراکندگی:از مناطق سیستان تا شمال خراسان،مازندران تا آذربایجان،کردستان تا خوزستان،فارس،چهارمحال،اصف هان و تهران.
پراکنش جهانی:اروپا،شمال آفریقا،آسیا.
عادات:شب گرد است.اگر در منطقه امن باشد روزها نیز دیده می شود.به صورت انفرادی زندگی می کند،لانه را در حفره های طبیعی،سوراخ درختان،زیر ریشه های مجاور آبایجاد می کند.درب ورودی لانه معمولا در داخل آب و در عمق50سانتی متری از سطح آب قرار دارد که به وسیله دالانی شیب دار به لانه ارتباط دارد،یک سوراخ تهویه،لانه را به بیرون ارتباط می دهد. گاهی اوقات
نیز در داخل لانه روباه یا رودک ساکن می گردد.ممکن است علاوه بر لانه دائمی یک لانه موقتی نیز در زیر سنگ ها و گیاهان داشته باشد.به خوبی بر روی زمین راه می رود،ولی بیشتر از چند درصد متر از لانه اش دور نمی شود.با مهارت کامل به وسیله دم و با کمک پاها شنا می کند.

زیستگاه: در کنار دریای خزر و رودهای دایمی و دریاچه های زندگی کرده

غذا: ماهی ، خرچنگ و قورباغه
تولید مثل: در تمام فصل قادر به جفت گیری ولی بیشتر در فصل زمستان مدت آبستنی حدود 2 ماه 1 تا5 بچه میزاید. در یک سالگی به سن بلوغ میرسدطول عمر در اسارت حدود 22 سال

مدتیست که به شکار نرفته ام چون در حال طی دوره ای ویژه در شمال کشورم تا دیروز که به شکار رفتم و با تفنگ رنجر کالیبر 4.5 یک شنگ شکار کردم اما لاشه شنگ به دلیل کوبش بیش از حد تفنگ رنجر به پایین سخره پرت شد و من نتوانستم از ان عکسی بگیرم اما تعدادی تصویر جدید و زنده از این جانور زیبا برایتان گذاشتم

تیهو

 

 نام فارسی: تیهو

نام محلی: کَوگ توی (Kawg e Toi)

نام علمی: Ammoperdix griseogularis

نام انگلیسی: See-see Partridge

---

---

تیهو یا کبک تیهو از راسته‌ی ماکیان سانان و تیره‌ی ماکیانان می‌باشد، حدود 24 سانتیمتر طول دارد و بومی ایران است. در جنوب ایران و به خصوص استان هرمزگان جمعیت آن بیشتر از دیگر کبک‌هاست و شکارچیان به شدت به آن علاقه دارند.در کوخرد و روستاهای توابع وقتی می‌خواهند از نرمی و خوشمزگی گوشتی تعریف کنند آن را به گوشت کبک تشبیه می‌کنند.
شکارچیان محلی در هنگام طلوع یا غروب آفتاب ، نزدیکی‌های چشمه‌های آب شیرین در کدک (1) کمین می‌کنند و با تفنگ ساچمه زن این پرندگان را می‌زنند تا در موقع ناهار یا شام با آن شکم خود و فرزندان خود را پر کنند. بسیاری از شکارچیان به جای تفنگ از لی  (Lee) (2) استفاده می‌کنند و آن را برای شکار کبک آماده کرده، با استفاده از تکه‌ای چوب، در بالای چشمه‌های آب برمی‌افرازند و به محض اینکه تعدای از پرندگان در زیر لی قرار گرفتند، آن تکه چوب را که با طنابی به داخل کومه وصل است از زیر لی می‌اندازند و شکارچیان بلافاصله پرندگان پیچیده در لی را یکی یکی از تور جدا کرده و سر می‌برند. گاهی هم آن‌ها را به خانه آورده و در قفس یا در اتاقی نگهداری می‌کنند؛ ولی بیشتر علاقمندان به نگهداری پرندگان ازکوک ککر(3)  یا کَوگَزیر (4) خوششان می‌آید.